Whiskers….

Ja, alweer een nieuw berichtje op de blog, soms gaat dat zo, soms moet je even van je afschrijven want wat zijn er toch rare en wrede wezens op deze wereld, die zich mens noemen…

Afgelopen maandag belde de Wildopvang uit Zundert, waarmee we samenwerken. Wij plaatsen soms half wildjes bij hen zodat deze voorbereid kunnen worden op het loslaten in de vrije natuur. En zij plaatsen bij ons tamme konijnen, zodat deze op de juiste manier verzorgd en herplaatst kunnen worden…. Er was een teddy widder gevonden, in het bos in Roosendaal. De vindster had ons gebeld, maar niet kunnen bereiken en de teddy naar de Wildopvang gebracht…. Als er een teddy wordt gevonden, in het bos, dan gaan er al wat alarmpjes werken in mijn hoofd, ow jee, langharig! Hoe erg zal hij in de knoop zitten…. Dat bleek hij heel erg te zijn…. geweest. De vrijwilligers daar hebben hun werk gedaan, zij hebben Whiskers, zoals ik hem inmiddels heb gedoopt, onder handen genomen en helemaal kort gewiekt Whiskers zat bovendien helemaal onder de teken, ook deze hebben zij op een enkele na, kunnen verwijderen. En waar ik heel erg blij mee ben, dank je wel lieve mensen!!, is dat ze de maden verwijderd hebben die Whiskers zijn achterlijfje aan het het behandelen waren. Ik vind dat zo ontzettend vies…. heb ooit bij Joanne een konijn met maden in mijn handen gehad, en geprobeerd te redden, nou dat was kokhalzen. Wat een smerige dingen.

Walgelijk om dit als dier mee te maken, om levend weg gegeten te worden, brrrrh.

Whiskers heeft ook een voorkantje :

Voorlopig vertoeft hij heerlijk in het Oosterhoutse, waar ik hem helemaal plat kroel. Hij heeft, heel begrijpelijk, nogal een opdonder gehad, en is het vertrouwen helemaal kwijt. Samen redden we het wel, hij vindt handen eng, maar vindt het heerlijk om geaaid te worden… Hij piept als ik te snel ben met mijn handen en er geen geluid bij maak. Benader ik hem rustig en klak met mijn tong, dan is er niets aan de hand. Het  komt dus best goed met dit schatje. Heb ook de vindster van Whiskers gesproken… Het was 1 bol wol, omringd door ontlasting. Ik ben blij dat we hem gevonden hebben en een nieuwe kans kunnen geven. Hij had het daar in het bos niet lang uitgehouden….

Ook nog even een leuk bericht, want die hebben we ook hoor . Onze Jet, heeft een half jaar lang voor Wobbly gezorgd. Een witte albino, groot formaat, bijna volledig blind, wobbelig op zijn achterhand, en met een terugkerend vachtprobleem…. Wobbly heeft sinds kort de liefde van zijn leven gevonden, een 7 jarige vlaamse dame. Hoe fijn kan een konijnenleven zijn!

Lief hè?

Groetjes van Monique